EEN JAAR WAAR IN JE DIT OVERKOMT.....!

11 maart: In voorjaar van 2016 is een situatie met mijn ontstaan in de vorm van een hersenbloeding die de familie ontregelde en mij in een toestand bracht van lichamelijk en geestelijk, ongemak.
-----
Ik wilde met de auto om bij iemand op de koffie te gaan, maar ik kwam er achter dat het niet ging als normaal. Ik stond te emmeren met het sleuteltje van auto en kreeg hem niet van het slot. Ik ging toen langzaam ouderuit op de straat, ik heb daar bijna niets van opgevangen maar enkele dingen herinnering mij wel, de aanwezigheid de buurvrouwen en de buurman die mijn heel goed hebben mij verzorgd na de val op straat dat was belangrijk voor het herstel. Met de ambulance ben ik daarna naar het ziekenhuis ben gebracht (Ikazia).
-----
Aan het verblijf in het Ikazia heb ik niet zoveel herrinderringen. Ik kreeg de nodige medicijnen maar ik was er niet bij de behandelingen goed te volgen. Volgen mij was dat geen bewuste doel anders dan het doel mij klaar te stomen voor een behandeling in het Rijndam. Wat ik een goede zaak vond, is achteraf wel gebleken.
-----
24 maart Rijndam: De situatie was het Rijndam een andere dan in het Ikazia-ziekenhuis. In het Rijndam moet je er tegen aan met de eigenschappen die je hebt en vooral met de eigenschappen die het niet goed doen. Dat houd in dat je er moet werken aan om ze weer aan de praat te krijgen.
Zoals in mijn geval waar aan de rechterkant verschillende funties niet goed funtioneerden, mijn rechterbeen ging niet zoals ik het mijn hoofd wilde, zo doende kwam ik in een rolstoel terecht. Het was het zelfde met mijn rechterarm en vingers, er zat weinig bewezing in. Ook kwam de spraak aan de beurt want dat was in het beging helemaal niet goed, ik wilde van alles zeggen maar het kwam er niet uit, het was te veel en had het niet onder controle.

Fysiotherapie; legde zich toe op mijn lichamenlijke mogenlijkheden, met mijn rechterarm kon ik nog geen kop koffie op tillen. Ik moest me zelf voortbewegen in een rolstoel omdat ik niet veel kracht had in m'n rechterbeen. Dat was een hele klus, maar ik wilde en dat gaf mij de moed om het aan te pakken. Ik was na een paar weken zover dat ik af een toe een stukje kon lopen met hulp en steun natuurlijk, maar dat hele proces ging niet zo snel, al vertelde de kenners dat het prima ging. Zo gaat het met de rechterarm ook, het gaat langzaam aan maar als je vooruit gaat is dat een stimulans.

Logotherapie;
met spreken kwam ik terecht bij de logotherapeut die mij leerde opnieuw te spreken, wat verdomd moelijk is. Je hebt het wel in je hooft zitten maar de moeilijkheid is het onder woorden te brengen. Het is een heel circuit dat ik door moest lopen, de uitspraak de snelheid van spreken, vooral een langzame manier moest mij eigen maken en de klemtonen waren ook belangrijk. Ik kreeg daarin in de nazorg die ik kreeg bij een afdeling van Maasstad in Spijkenisse wijze lessen

Ergotherapie; ergotherapeuten stellen mensen in staat om opnieuw hun dagelijkse activiteiten uit te voeren als dat niet meer lukt door lichamelijke of psychische problemen. Dit kunnen simpele handelingen zijn als eten en aankleden, maar ook meer complexe handelingen die te maken hebben met revalidatie na een ongeluk. In mijn geval is het grootse probleem geweest de werking van mijn rechterarm, die is/was min of meer krachtloos. Ik heb daar heel wat tijd aan besteed.
-----
Het was een intensive tijd die ik doormaakte in het Rijnmond, te meer daar mijn hersens in de begin fase niet goed funcioneerden (te langzaam) dwz ik was van streek in mijn emoties en gevoelens. Ik werd wel goed opgevangen door prettige verplegers en fysiotherapeuten, en hat voor mij een goede werking had op mijn genezingproces. Maar diegene waar ik veel aan had en die het hele proces achter mij stond is mijn dochter Edith, zij was vooral geinteresseerd in mijn ziekte, niets was te veel en er was veel te organiseren.
-----


afd.Maaskant Spijkenisse:

cock.kkk